Ruth is 18 jaar wanneer haar ouders in een scheiding terechtkomen.
Ze wonen nog samen, waardoor de spanning in huis blijft bestaan.
Ruth functioneert goed: ze studeert, werkt en heeft een actief sociaal leven.
Ze zegt zelf dat ze het kan dragen.
Tegelijkertijd houdt ze veel rekening met haar ouders, vooral met haar vader.
Hij is gevoelig en kan snel uit balans raken.
Ruth past haar gedrag daarop aan en voelt zich verantwoordelijk voor de sfeer in huis.
Ze kent veel verhalen over zijn jeugd en begrijpt hoe zwaar die voor hem is geweest.
Dat begrip heeft ervoor gezorgd dat zij zich al lange tijd emotioneel verantwoordelijk voelt, zonder dat dit expliciet van haar wordt gevraagd.
Wanneer ze iets zegt wat hem raakt, merkt ze later dat haar moeder de gevolgen opvangt.
Dat geeft Ruth schuldgevoel en versterkt haar neiging om zichzelf in te houden.
In contextueel perspectief zien we hier een roulerende rekening.
Haar vader was zelf als kind sterk afgestemd op wat zijn ouders nodig hadden.
Ruth herkent diezelfde gevoeligheid in zichzelf.
Wat niet wordt gezien of erkend, schuift zo door naar de volgende generatie.
Ruth zit tussen haar ouders in, loyaal aan beiden.
De vraag is niet wie tekortschiet, maar wat er al lang wordt gegeven.
Pas wanneer dat zichtbaar wordt, kan verantwoordelijkheid weer terug naar waar die hoort.
Reactie plaatsen
Reacties